//////

Archive for the ‘W kręgu telekomunikacji’ Category

CO TO JEST TELEKOMUNIKACJA?

W 1839 r. pomiędzy Petersburgiem a Warszawą zbudowano linię telegrafu optycznego. Na 148 wysokich murowanych wieżach umiesz­czone były trzy ruchome belki. Był to tak zwany semafor. Każdemu położeniu semafora odpowiadała jedna litera. Obserwator śledził przez lunetę położenie belek, odczytywał literę i natychmiast powiadamiał 0    tym swojego kolegę — sygnalistę, który odpowiednio manipulował korbą nadającą za pomocą lin to samo położenie semaforowi na „swojej” wieży. Po chwili literę powtarzał semafor na następnej wieży i w ten sposób wiadomość przekazywana była coraz dalej i dalej. Od chwili nadania znaku w Petersburgu do chwili powtórzenia go w Warszawie mijało zaledwie 20 minut.Długo to czy krótko?

TELEGRAF OPTYCZNY

Wiadomość o wygranej 2 grudnia 1805 r. przez Napoleona bitwie pod Austerlitz (dzisiejszy Sławków koło Brna na Morawach) dotarła do Paryża dopiero po 10 dniach, a i to dzięki temu, że kurierzy wiozą­cy tę wiadomość pędzili nieustannie dniem i nocą, zmieniając tylko konie. Przekazanie depeszy w ciągu kilkudziesięciu minut może więc być uważane za czas bardzo, ale to bardzo krótki. W czasach Napoleona Bonapartego istniał już telegraf optyczny. Twórcą jego był Klaudiusz Chappe, a pierwsza linia tego urządzenia została we Francji wybudowana jeszcze w 1794 r. I chociaż wkrótce powstało jeszcze kilka linii, żadna z nich nie prowadziła do Sławkowa.

 

POROZUMIEWANIE SIĘ NA DALEKIE ODLEGŁOŚCI

Telegraf optyczny wynaleziony został niespełna 200 lat temu, ale już od bardzo dawna istniały najróżniejsze sposoby przekazywania wiado­mości za pomocą sygnałów świetlnych albo dźwiękowych. Palono ogniska na wzgórzach lub na wieżach, bito w dzwony, uderzano w bębny. W Afryce jeszcze i dzisiaj niektóre plemiona przekazują nawet na dalekie odległości wiadomości za pomocą tam-tamów. Właśnie porozumiewanie się na dalekie odległości za pomocą sygna­łów nazwane zostało „telekomunikacją”. Na dobrą sprawę i tam-tamy,telegraf semaforowy należą do telekomunikacji w szerokim rozumie­niu tego słowa. Dzisiaj potocznie pod terminem „telekomunikacja” rozumie się te tylko sposoby porozumiewania na odległość, które zwią­zane są z urządzeniami wykorzystującymi energię elektryczną.

ŚCISŁA DEFINICJA

Gdyby jednak ktoś chciał poznać ścisłą definicję telekomunikacji, może znaleźć w Konwencji Telekomunikacyjnej — „konstytucji” Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego — sformułowanie określające telekomuni­kację jako: „każde przesyłanie, nadawanie lub odbiór znaków, sygnałów, pisma, obrazów i dźwięku lub wiadomości wszelkiego rodzaju drogą przewodową, radiową, optyczną lub za pomocą innych systemów elektromagnetycznych”.Telekomunikacja w tym znaczeniu ma już historię ponad dwustu­letnią, pierwsze pomysły telegrafu elektrycznego sięgają bowiem po­łowy XVIII wieku. Jedną z pierwszych praktycznych prób telegrafu elektrycznego przeprowadził w Barcelonie Francisco Salva y Campillo w r. 1795, a więc prawie w tym samym czasie, kiedy Chappe wybudo­wał pierwszą linię telegrafu semaforowego.

KRYTERIUM PODZIAŁU

Później dokonano innych wynalazków z dziedziny, zwanej teleko­munikacją: pojawiło się najpierw radio, potem telewizja i różne inne pokrewne środki przekazywania informacji. Telekomunikacja jest dziś tak ogromną dziedziną, że istnieje potrzeba jakiegoś jej podzielenia na działy węższe. Za kryterium podziału przyjąć należy przeznaczenie przekazywanych wiadomości. Jeśli więc wiadomości .wymieniane są pomiędzy dwoma 6 abonentami lub dwiema „stacjami”, jak to się fachowo określa, mówimy, że chodzi w tym przypadku o telekomunikację porozu­miewawczą. Telefonia więc należy do telekomunikacji porozu­miewawczej, ponieważ w połączeniu telefonicznym rozmówcy wymie­niają wiadomości przeznaczone tylko dla nich i dla nikogo innego.

RADIOFONIA I TELEWIZJA

Radiofonia i telewizja programowa reprezentują inny rodzaj tele­komunikacji: telekomunikację rozsiewczą. Łatwo zrozu­mieć, na czym ona polega: wiadomości przekazywane są tylko w jed­nym kierunku (ze stacji do odbiorcy), przy czym stacja nadaje jedno­cześnie dla bardzo wielu bliżej nie określonych odbiorców. W dziedzinie telekomunikacji określanej jako telekomunika­cja zbiorcza sytuacja jest odwrotna. Wiadomości przekazywane są jednokierunkowo — z wielu stacji odbiorczych do jednego punktu odbiorczego. Taka sytuacja zachodzi m. in. w telemetrii, to jest w zdal­nym przekazywaniu wyników pomiarów.Telekomunikację można podzielić także inaczej — na telekomu­nikację kulturaln o-r ozrywkową (radiofonia i telewizja programowa) i gospodarczą (telefonia, telegrafia, transmisja da­nych i tak dalej).